Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/dalilpre/public_html/document/engine/classes/templates.class.php on line 62 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/dalilpre/public_html/document/engine/classes/templates.class.php on line 66 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/dalilpre/public_html/document/engine/classes/templates.class.php on line 62 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/dalilpre/public_html/document/engine/modules/show.short.php on line 158 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/dalilpre/public_html/document/engine/modules/show.short.php on line 158 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/dalilpre/public_html/document/engine/classes/templates.class.php on line 58 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/dalilpre/public_html/document/engine/classes/templates.class.php on line 62 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/dalilpre/public_html/document/engine/classes/templates.class.php on line 66 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/dalilpre/public_html/document/engine/classes/templates.class.php on line 71 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/dalilpre/public_html/document/engine/classes/templates.class.php on line 262 مطالب برای 15/08/1390 » مقالات دلیل پرس
صفحه خانگی|افزودن به علاقه مندی ها
 
 
سایت مقالات » مطالب برای 15/08/1390
تبلیغات
نحوه نمایش مطالب: تاریخ | امتیاز | بازدیدها | نظرات | الفبایی

توسط: Dalil Press در 15 آبان 1390

 

فراموش نكنيم كه ما:

   

 

خواستار آفرينش خود از آفريدگار يكتا نبوده‌ايم.

هيچ‌گونه دخالتي در آفرينش خود نداشته‌ايم.

در گزينش پدر و مادر و فاميل و ملّيّت خود اختياري نداشته‌ايم.

در انتخاب زمان ولادت و زادگاه خود، كمترين دخالتي نداشته‌ايم.

در پذيرش جنسيّت خود ـ زن باشيم يا مرد ـ هيچ نقشي نداشته‌ايم.

در پذيرش شكل ظاهري خود ـ قد، رنگ پوست و مو و چشم... ـ كمترين اختياري نداشته‌ايم.

از مدّت زمان عمر خود در اين سراي فاني بي‌خبريم.

از حوادث و بيماري‌هايي كه در سراسر عمر خود بايد آن‌ها را تجربه كنيم، ناآگاهيم.

از تلخي‌ها و شيرين كامي‌هاي زندگي خود، اطّلاعي در دست نداريم.

در كوچ كردن از اين ديار فاني به سراي باقي، كسي از ما نظرخواهي نمي‌كند.

هيچ گريزي از مرگ نداشته و طعم آن را بايد بچشيم.

از جهان پس از مرگ ـ بدون گزارش پيام آوران الهي ـ بي‌خبر بوده و در هاله‌اي از ابهام به‌سر مي‌بريم.

به اراده‌ي خلل ناپذير پروردگار حكيم و دانا، پا به عرصه‌ي هستي نهاده، و با خواست او باليده و به اراده‌ي حتمي او به سراي ديگر روانه مي‌شويم.

   

 

 

انّا لله و انّا اليه راجعون

 

و لا حول و لا قوّة الّا بالله العليّ العظيم

 

توسط: Dalil Press در 15 آبان 1390

 

 

بسم الله الرحمن الرحيم

 

   

كافي/ج1/ص382/ح1 با سند صحيح:

 

 

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَي عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ يَزِيدَ الْكُنَاسِيِّ قَالَ:

سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عليه‌السلام: أَ كَانَ عِيسَي ابْنُ مَرْيَمَ عليهما‌السلام حِينَ تَكَلَّمَ فِي الْمَهْدِ حُجَّةَ اللَّهِ عَلَي أَهْلِ زَمَانِهِ؟

فَقَالَ: كَانَ يَوْمَئِذٍ نَبِيّاً حُجَّةَ اللَّهِ غَيْرَ مُرْسَلٍ، أَمَا تَسْمَعُ لِقَوْلِهِ حِينَ قَالَ: «إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا. وَ جَعَلَنِي مُبارَكاً أَيْنَ ما كُنْتُ وَ أَوْصانِي بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ ما دُمْتُ حَيًّا» (سوره‌ي مريم، آيه‌هاي 30 و 31)

قُلْتُ: فَكَانَ يَوْمَئِذٍ حُجَّةً لِلَّهِ عَلَي زَكَرِيَّا عليه‌السلام فِي تِلْكَ الْحَالِ وَ هُوَ فِي الْمَهْدِ؟

فَقَالَ: كَانَ عِيسَي فِي تِلْكَ الْحَالِ آيَةً لِلنَّاسِ وَ رَحْمَةً مِنَ اللَّهِ لِمَرْيَمَ حِينَ تَكَلَّمَ فَعَبَّرَ عَنْهَا، وَ كَانَ نَبِيّاً حُجَّةً عَلَي مَنْ سَمِعَ كَلَامَهُ فِي تِلْكَ الْحَالِ، ثُمَّ صَمَتَ فَلَمْ يَتَكَلَّمْ حَتَّي مَضَتْ لَهُ سَنَتَانِ، وَ كَانَ زَكَرِيَّا الْحُجَّةَ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَي النَّاسِ بَعْدَ صَمْتِ عِيسَي بِسَنَتَيْنِ، ثُمَّ مَاتَ زَكَرِيَّا فَوَرِثَهُ ابْنُهُ يَحْيَي عليه‌السلام الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ هُوَ صَبِيٌّ صَغِيرٌ، أَمَا تَسْمَعُ لِقَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «يا يَحْيي‏ خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا» (سوره‌ي مريم، آيه‌ي 12) فَلَمَّا بَلَغَ عِيسَي سَبْعَ سِنِينَ تَكَلَّمَ بِالنُّبُوَّةِ وَ الرِّسَالَةِ حِينَ أَوْحَي اللَّهُ تَعَالَي إِلَيْهِ، فَكَانَ عِيسَي الْحُجَّةَ عَلَي يَحْيَي وَ عَلَي النَّاسِ أَجْمَعِينَ؛ وَ لَيْسَ تَبْقَي الْأَرْضُ يَا أَبَا خَالِدٍ يَوْماً وَاحِداً بِغَيْرِ حُجَّةٍ لِلَّهِ عَلَي النَّاسِ مُنْذُ يَوْمَ خَلَقَ اللَّهُ آدَمَ عليه‌السلام وَ أَسْكَنَهُ الْأَرْضَ.

فَقُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، أَكَانَ عَلِيٌّ عليه‌السلام حُجَّةً مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ عَلَي هَذِهِ الْأُمَّةِ فِي حَيَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صلّي الله عليه و آله؟

فَقَالَ: نَعَمْ، يَوْمَ أَقَامَهُ لِلنَّاسِ وَ نَصَبَهُ عَلَماً وَ دَعَاهُمْ إِلَي وَلَايَتِهِ وَ أَمَرَهُمْ بِطَاعَتِهِ.

قُلْتُ: وَ كَانَتْ طَاعَةُ عَلِيٍّ وَاجِبَةً عَلَي النَّاسِ فِي حَيَاةِ رَسُولِ اللَّهِ وَ بَعْدَ وَفَاتِهِ؟

فَقَالَ: نَعَمْ، وَ لَكِنَّهُ صَمَتَ فَلَمْ يَتَكَلَّمْ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ وَ كَانَتِ الطَّاعَةُ لِرَسُولِ اللَّهِ عَلَي أُمَّتِهِ وَ عَلَي عَلِيٍّ فِي حَيَاةِ رَسُولِ اللَّهِ وَ كَانَتِ الطَّاعَةُ مِنَ اللَّهِ وَ مِنْ رَسُولِهِ عَلَي النَّاسِ كُلِّهِمْ لِعَلِيٍّ بَعْدَ وَفَاةِ رَسُولِ اللَّهِ وَ كَانَ عَلِيٌّ حَكِيماً عَالِماً.

 

ترجمه:

 

يزيد كناسي گويد: از امام باقر عليه السلام پرسيدم: آيا عيسي بن مريم عليهماالسلام زمانى كه در گهواره سخن گفت، حجّت خدا بر اهل زمانش بود؟

فرمود: او آن‌گاه پيغمبر و حجّت غير مرسل خدا بود. (يعنى در آن زمان مأمور به تبليغ و دعوت به شريعت خود نبود.) مگر نمي‌شنوي سخن او را كه گفته: «من بنده‌ي خدايم. خدا به من كتاب داده و مرا پيامبر قرار داده است. و هر جا باشم، مباركم قرار داده، و تا زنده هستم مرا به نماز و زكات سفارش فرموده است»؟

عرضه داشتم: در آن زمان، و در همان حالى كه در گهواره قرار داشت، حجّت خدا بر زكريّا بود؟

فرمود: عيسي در همان حال نشانه‌اي بود براي مردم، و رحمتي بود از سوي خدا براي مريم؛ زمانى كه سخن گفت و از جانب او دفاع كرد؛ و پيغمبر و حجّتي بود بر هر كه سخنش را در آن حال شنيد. سپس [در امر رسالت] سكوت كرد و با كسي سخن نگفت تا دو سال بر او گذشت؛ و حجّت خداي عزّ و جل بر مردم پس از سكوت عيسي تا دو سال، زكريّا بود. سپس زكريّا درگذشت و پسرش يحيي در حالي كه كودكي خردسال بود، كتاب و حكمت را از او ارث برد. مگر سخن خداي عزّ و جل كه فرموده: «اى يحيى! كتاب را با قوّت بگير! و ما حكم نبوّت را در كودكي به او داديم» را نمي‌شنوی؟ چون عيسي هفت ساله شد، به نبوّت و رسالت سخن گفت؛ آن‌گاه كه خداي تعالى به او وحي فرستاد. (در آن زمان) عيسي بر يحيى و بر همه‌ي مردم حجّت بود. اى اباخالد! از روزي كه خدا آدم را آفريد، و او را در زمين سكونت داد، اهل زمين‏ يك روز بدون حجّت خدا باقي نمانده است.

عرضه داشتم: قربانت گردم. آيا علي عليه السلام در زمان حيات پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بر اين امّت از سوي خدا و رسولش حجّت بود؟

فرمود: آري. همان روزي كه پيامبر او را براي مردم به‌پا داشت، و [براي راه خدا او را] به پيشوايي منصوب كرد، و ايشان (حاضران در غدير) را به ولايتش دعوت فرمود، و آنان را فرمان به اطاعتش داد.

عرضه داشتم: فرمانبرداري از علي عليه السلام در زمان حيات، و پس از درگذشت پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله بر مردم واجب بود؟

فرمود: آري. ولى تا زماني كه همراه پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله بود [در امر امامت و ولايت] خاموش بود و سخن نمي‌گفت [و به چيزي فرمان نمي‌داد] و فرمانبرداري مطلق امّت پيامبر و خودِ علي عليه‌السلام از آنِ پيامبر خدا بود، و پس از درگذشت رسول الله صلّي الله عليه و آله فرمانبرداري همگان از خدا و پيامبرش در اطاعت از علي عليه‌السلام بود؛ و علي عليه السلام حكيم و دانا بود.

 

 

 

از توجّه به فرمايش حضرت باقر عليه‌السلام مي‌يابيم:

 

·        نه تنها حضرت يحيي عليه‌السلام در سنّ كودكي به پيامبري مبعوث شده است، بلكه حضرت عيسي عليه‌السلام نيز از سنّ هفت سالگي به نبوّت و رسالت اولوالعزمي مبعوث گرديده است.

·        حضرت عيسي عليه‌السلام در آغاز ولادت، لب به سخن گشود و فرمود: «خدا به من كتاب داده و مرا پيامبر قرار داده است.» با چنين نشانه‌اي او حجّت خدا بر همه‌ي اهل زمين بوده و اطاعتش بر همگان ـ از جمله حضرت زكريّا عليه‌السلام ـ واجب بوده است.

·        پيامبر و امام، برگزيده‌ي خداوندند، نه منتخب مردم. (اگر به انتخاب مردم بود، هيچ‌گاه كودكان به رسالت و امامت برگزيده نمي‌شدند.)

·        در پيامبر و امام، مقدار سن، شرط نيست.

·        صامت بودن پيامبر و امام به اين است كه در حوزه‌ي رسالت و امامت و ولايت، فرماني صادر نكنند.

·        پيامبر يا امام، زماني صامت است كه پيامبر و يا امام ناطقي در جامعه وجود داشته باشد.

·        زمين از زمان خلقت حضرت آدم عليه‌السلام تا روز قيامت هيچ‌گاه از حجّت معصوم پروردگار خالي نمي‌ماند.

·        پيامبران و امامان معصوم عليهم‌السلام همه بندگان خالص خداوندند.

·        اطاعت از امام معصوم از سوي خدا و رسولش بر ما واجب شده است.

·        اطاعت از خدا، همان اطاعت از رسول خداست.

·        اطاعت از امام، همان اطاعت از خدا و رسول اوست.

·        كسي كه اطاعت از امام زمانش نمي‌كند، نه مطيع خداوند است و نه فرمانبردار رسولش.

·        امروز پيروي كردن از پيامبران و امامان معصوم عليهم‌السلام در پيروي كردن از امام زمان تجلّي مي‌يابد.

·        امروز در پهنه‌ي گيتي كسي جز حضرت بقيّة الله الاعظم حجّة بن الحسن العسكري عليهماالسلام حقّ فرماندهي ندارد.

 

پیروز باشید